Etap 18 Kartuzy - Sianowo

Kartuzy (0,0 km) – Grzybno (6,0 km) – Ucisko (10,4 km) – Sitna Góra (11,0 km) – Pomieczyńska Huta (12,6 km) – leśniczówka Sianowo Leśne (15,7 km) – Sianowska Huta (17,2 km) – Kolonia (19,7 km) – Sianowo (23,0 km) 
 
PAŃSTWO: Polska            
WOJEWÓDZTWO: pomorskie                
POWIAT:  kartuski              
DIECEZJA: pelplińska
 
Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, 
bo Ty jesteś ze mną. (Ps 23,4a)
 
Etap do Sanktuarium Królowej Kaszub wiedzie malowniczymi terenami Szwajcarii Kaszubskiej, pośród wzgórz i jezior na granicy Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Liczne kapliczki przydrożne wyznaczają szlak nie tylko Pomorskiej Drogi Świętego Jakuba, ale przede wszystkim świadczą o odwiecznej gorliwej pobożności mieszkańców regionu.
 
TRASA
 
Kartuzy i wspaniałą Kolegiatę Wniebowzięcia NMP (0,0 km) opuszczamy czerwonym szlakiem PTTK, wzdłuż Jeziora Klasztornego Małego. Po około kilometrze mijamy parking przy Gaju Świętopełka i kierujemy się dalej do skrzyżowania z ul. Majkowskiego (1,9 km). Wąskim przesmykiem pomiędzy jeziorami Klasztornym Małym i Klasztornym Dużym idziemy w stronę centrum miasta, by po kilkuset metrach skręcić w lewo w ul. Przy Rzeźni (2,0 km). Ulicami 
Sambora, Słoneczną i 3 Maja wychodzimy z Kartuz i wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 224 (UWAGA! Wzmożony ruch samochodów!) kierujemy się w stronę Grzybna (kaszub. Grzëbno) (6,0 km).
Po minięciu Grzybna, na rozwidleniu dróg (7,6 km) kierujmy się w lewo i pośród terenów leśnych dochodzimy do zabudowań kąpieliska nad Jeziorem Białym (9,3 km). Stąd podążamy dalej czerwonym Szlakiem Kaszubskim i po kilkuset metrach wychodzimy z lasu. Trasa wiedzie do 
widocznych już zabudowań wsi Ucisko (kaszub. Ùcësk) (10,4 km), położonej pomiędzy towarzyszącym nam po lewej stronie Jeziorem Białym (nad którym działa latem strzeżone kąpielisko) a widocznym z prawej Jeziorem Czarnym. Na skrzyżowaniu dróg w centrum wsi idziemy w lewo i wzdłuż północnych brzegów Jeziora Białego dochodzimy do Sitnej Góry (kaszub.Sëtnô Gòra) (11,0 km). Kilkaset metrów dalej na rozwidleniu dróg stoi niewielka 
kapliczka (11,4 km), którą mijamy z lewej strony i idziemy lekko pod górkę asfaltową szosą w stronę Pomieczyńskiej Huty (kaszub.Pòmieczëńskô Hëta) (12,6 km). Na skrzyżowaniu z kapliczką NMP skręcamy w lewo i polną drogą wychodzimy z wsi. Przy wyjściu mijamy jeszcze kolejną kapliczkę poświęconą tym razem św. Franciszkowi z Asyżu (13,1 km) i idziemy w stronę lasu widocznego na horyzoncie. Trasa dochodzi do leśniczówki Sianowo Leśne (15,7 km), przy której obok jeziora Małe Łąki kierujemy się zgodnie ze znakami w prawo. Po dwukilometrowym marszu dochodzimy do Sianowskiej Huty (kaszub. Swiónowskô Hëta) (17,2 km). Przy kapliczce w centrum Sianowskiej Huty skręcamy w prawo i podążamy drogą w kierunku widocznego 
z daleka lasu sosnowo-świerkowego (18,0 km). Zaraz za nim dochodzimy do sporej wielkości wsi – Kolonii (kaszub. Kòloniô) (19,7 km). Ta typowa ulicówka została założona na pocz. XIX w. przez kolonistów z Badenii-Wirtembergii i okolic Schwarzwaldu. Była to miejscowość zasiedlona początkowo przez ewangelików (stary cmentarz położony jest przy naszej trasie, po lewej stronie za wsią), których potomkowie mieszkają tu do dziś. Podążamy drogą w kierunku Głusina, ale za cmentarzem kierujemy się w lewo (20,5 km) i mijając przydrożny krzyż oraz niewielką kapliczkę, schodzimy do szerokiej pradoliny rzeki Łeby i idziemy w stronę Sianowa (kaszub. Swiónowò) (23,0 km). Etap kończymy w sanktuarium Matki Boskiej Królowej Kaszub.
 
PRZYSTANKI NA TRASIE
 
Grzybno
Ta niewielka miejscowość leży przy dawnej linii kolejowej z Kartuz do Lęborka. Jej największym atutem jest malownicze położenie niedaleko Jeziora Klasztornego Dużego (znajdującego się w granicach administracyjnych Kartuz) oraz w otoczeniu wysokich na ponad 220 m wzgórz. 
Bliskość Kaszubskiego Parku Krajobrazowego sprawia, że wieś częściowo funkcjonuje jako baza wypadowa w okolice. We wsi znajduje się współczesny kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, który wzniesiono w 2006 r. 
 
Sianowska Huta
Pierwsze wzmianki o tutejszej osadzie pochodzą już z połowy XVII w. Najprawdopodobniej już wcześniej funkcjonowała tutaj huta szkła lub żelaza wytwarzanego z rudy darniowej. Być może była tu również wytwórnia smoły, węgla czy popiołu. Nie ma jednak na ten temat wiarygodnych źródeł, a przypuszczenia wynikają z historycznej, zachowanej do dziś nazwy wsi. Huty zużywały ogromne ilości drewna i przez to tworzyły wokół siebie rozległe poręby, które następnie 
zamieniano na pola uprawne. Charakterystyczny dla tego typu osad jest również ich nieregularny kształt  z głównym placem pośrodku i węzłowy układ dróg zbiegających się z wielu stron.
 
Pomieczyńska Huta
Miejscowość zawdzięcza swoją nazwę przypuszczalnie działalności dawnych mieszkańców okolicy. Legendy powiadają, że w miejscu, gdzie obecnie stoi niewielka kapliczka z figurą Matki Bożej z Dzieciątkiem, znajdował się duży piec hutniczy, w którym wytapiano szkło. Opowieści nie są bezpodstawne, gdyż nawet obecnie na okolicznych polach można znaleźć różnego rodzaju 
formy topionego szkła pochodzące z czasów historycznych (XIV-XV w.).
 

 

 

Uwagi oraz sugestie

DO GÓRY